Afgelopen woensdagavond had ik een thema avond op de school van Cato: “How2Talk2Kids”. Een praktische avond met tips voor ouders en andere opvoeders om beter te communiceren met kinderen.

Het was een leerzame avond, veel herkenning en de interactie tussen gastvrouw Sonja en de ouders kwam al snel op gang.

How2Talk2Kids is een methode wat bestaat uit 6 bouwstenen. Bouwsteen 1: ‘omgaan met negatieve gevoelens’ en Bouwsteen 2: ‘uitnodigen coöperatief gedrag’ werden die avond behandeld.
Het allerbelangrijkste wat continu naar voren kwam is positief benaderen en de juiste houding.

Een ouder maakte op een gegeven moment de opmerking: ‘Zoals je zelf ook graag behandeld wilt worden’ en dat is ZO waar!

Het verbaast mij enorm dat mensen onderling, maar zeker ook ouders naar kinderen toe, het zichzelf zo onnodig ingewikkeld maken. Luisteren is toch wel het minste wat je kan doen als iemand je iets wilt vertellen of ergens mee zit.
Je verplaatsen in de situatie van een ander en het gevoel wat daarmee gepaard gaat zorgt dat je in contact komt. Vanuit daar kan je met elkaar praten, gevoelens delen, inzichten creëren en gaan bouwen.

Na de bijeenkomst stonden we nog met wat ouders na te praten en de herkenning is zo fijn, zeker bij kinderen met een beperking. Je wilt niets liever dan dat je kinderen later goed terecht komen, maar waar je als ouders mee bezig bent is je kind(eren) zo snel mogelijk klaar zien te stomen voor de maatschappij en alle gevaren die daar mee gemoeid gaan. Vooral voor de kinderen met een beperking is dit lastig, moeilijk, zwaar ook..

Juist de mooie kant, de onbezonnenheid, het aftasten van de wereld op een eigen manier, de goedgelovigheid, het ontdekken vanuit een heel andere kant is bijna niet mogelijk. De wereld gaat te snel voor dit soort kindjes, de emoties van anderen zijn vaak niet te begrijpen en hebben meer uitleg nodig.

Het samenzijn met gelijk gestemden en het delen van je zorgen over je kind hadden me een fijn gevoel gegeven en met dit fijne gevoel kwam ik thuis, pakten een kopje thee en las het artikel wat Cynthia van Cynthia.nl (voormalig Misslipgloss) online had gezet.

Met stomheid las ik het artikel en het fijne gevoel veranderde in afgrijzing, verbazing en walging. Wat kunnen mensen toch ongelooflijk achterlijk reageren. Cynthia had een hele nare ervaring achter de rug, ’s ochtends vroeg in een bosrijke omgeving was ze benaderd door een man met de vraag: ‘Wil je een lekkere dikke pik zien?’ Ze voelde zich seksueel geïntimideerd en deelde dit op social media. Wat ze toen voor reacties over zich heen heeft gekregen is ongelooflijk. Klik hier om het gehele artikel te lezen, het herhalen van de reacties voelt gewoon te slecht om hier neer te zetten.
De stappen die Cynthia heeft gezet kan ik alleen maar bewonderen en waarderen. Met alle bagger die ze over zich heen heeft gekregen had ze het ook niet kunnen doen. Dat er maar een groot bereik uit voort mag komen met de juiste acties en nog belangrijker een goed resultaat!

Het heeft me de afgelopen dagen niet los gelaten.. Het raakt me gewoon hoe genadeloos hard mensen naar elkaar kunnen zijn. Gevoelloos ook en vraag me af hoe die mensen zouden reageren in een soortgelijke situatie of als iemand waar ze om geven dit zo zou voelen.

Zelf probeer ik mijn kinderen veel goeds mee te geven, maar omdat ik Cato veel gedetailleerder uitleg moet geven om het haar te laten begrijpen belicht ik het van meerdere kanten. De onbezonnenheid van een jong meisje gaat er op deze manier al snel van af, maar ik kan niet anders. MOET haar wijzen op de gevaren, ook al zorgt dit wel voor vervelende gevoelens en situaties, want het vertrouwen in je medemens wordt hierdoor zwaar op de proef gesteld. Er komen ook veel vragen los, heel begrijpelijk en dan een middenweg zien te vinden in je antwoorden is best lastig.

Opvoeden is niet zo moeilijk, met de juiste normen en waarde. Als je met veel liefde je verplaatst in de ander, kom je een heel end, maar de reacties vanuit de buitenwereld en dan bedoel ik de slechte, nare, pijnlijke reacties zorgen ervoor dat ik vroegtijdig grijs aan het worden ben.

Social Media is leuk, snel, informatief, maar ook keihard. Wat bekende mensen niet allemaal over zich heen kunnen krijgen is soms niet te bevatten. Zelf ben ik niet super actief op social media, plaats niet dagelijks iets, maar vind het wel leuk. Leuk om te lezen hoe het met iemand gaat die je niet vaak of nauwelijks ziet op Facebook bijvoorbeeld. Plaatjes kijken op Instagram en YouTube filmpjes ter ontspanning. Wat opvallend is voor mijn eigen account op IG is dat alles wat nagellak of beauty gerelateerd is nieuwe volgers oplevert, maar plaats ik een persoonlijk plaatje, van mijn kinderen of hondje dat verlies ik er zomaar wat.. Snap dat niet, als ik iemand wil gaan volgen, dan kijk ik eerst wat er op een account geplaatst wordt. Niet iedereen doet dit blijkbaar en achh als mijn foto iemand niet bevalt kunnen ze ook maar beter verdwijnen, maar leuk vind ik het niet.

Social Media voor kinderen met een beperking is andere koek, zeker als je niet kan lezen. De controle is hier redelijk hoog wat Cato betreft, maar wil ook niet de hele tijd over haar schouder meekijken. De afspraken zijn duidelijk, maar het grijze gebied is zoveel groter dan dat je kan vermoeden. Gelukkig komt ze regelmatig vragen wat er staat en schrijven we soms samen een reactie. Dat ze niet kan lezen is soms ook wel een zegen wat al die narigheid betreft, dat kan haar in ieder geval bespaard blijven.

Wat Scott betreft maak ik me zoveel minder zorgen, hij heeft z’n hart op de juiste plek en gaat negativiteit makkelijk uit de weg. Gekke filmpjes? Hij bekijkt ze niet eens.. Zijn woorden: ‘Als ik er niet beter van word, heeft het geen zin om het te kijken’ geeft mij het vertrouwen dat het wel goed zit met mijn kleine, grote man.


‘How2Talk2Kids’ zou eigenlijk ‘How2Talk2Eachother’ moeten heten en verplichte stof op iedere school moeten zijn! Hoe gaan jullie om met Social Media?

Lots of Love,
Natas 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments (7)

  • Pippi

    Via social media komt heel veel je leven binnen. In mijn geval veel positiefs, want ik post meestal onschuldige nagellakfoto’s en hondenportretten. Maar ik zie weleens minder plezierige comments en vraag me dan af waarom bepaalde zaken zo publiekelijk worden uitgevochten.
    Het is soms lastig om mijn mening over mijns inziens onzinnige uitingen op social media aan Mika uit te leggen. Al die grappig bedoelde filmpjes waar hij zo dol op is vinden zijn ouders helemaal niet komisch.
    En ja, dan heb ik het niet eens over de contacten die kinderen opdoen. Als ik niet regelmatig met hem praat over mogelijke gevaren zou het best mis kunnen gaan. Met een vriend samen naar een feest van een onbekend meisje dat ooit op het laatste moment de eerste ontmoeting afzegde? Ging mooi niet door!

    • Natasja

      Wat goed van je dat je dit met hem bespreekt, gelijk heb je! Hier ook hoor, gelukkig zijn ze open, maar zie dat de leeftijd van onze jongens toch anders is. Ze gaan hun eigen wegen bewandelen en dan is het een kunst om ze te behoeden voor gevaren..

  • Marrie van Teijlingen

    Lieverd ik heb bewondering voor je,je gaat zo goed met je kinderen om.Ik heb ook zo mijn zorgen om Cato maar dankbaar dat haar mamma nog voor haar mag en kan zorgen,ik bid voor jullie dat is mijn kracht om jullie tot steun te zijn in deze moeilijke tijden voor al mijn kleinkinderen ,maar vooral Catootje die zoveel te verwerken had de afgelopen jaren.Ik hou van jullie en zal zolang ik leef er voor jullie zijn.❤

    • Natasja

      Jou liefde voor ons allemaal is zo groot, dat doet ons goed en ben blij dat ik dat door mag geven aan ze. Voor elkaar zorgen zullen we altijd blijven doen, dat is het mooie van onze familie <3 Dikke kus XX

  • Sandra

    Mooi geschreven Natas, het is een zorg om kinderen groot te brengen in deze maatschappij. Vol verleidingen, egoïsme en andere narigheid. Het mooiste wat je je kinderen mee kunt geven, is te leren zich te uiten. ..te praten en een warm plekje te geven. En volgens mij lukt dat je aardig❤

    • Natasja

      Wat een groots compliment Sandra, dank je wel! Doe mijn best en wat de kleintjes me geven is mooi en koester ik enorm. Het zijn fijne mensjes, ben zo trots op ze en ook wel een beetje op mezelf.

  • Sandra

    Het mooiste wat je je kinderen mee kunt geven is: te leren zichzelf te uiten, het gesprek open te houden met je kinderen en ze een warm plekje te geven. En volgens mij lukt dat je aardig❤

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked (*).

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>